Piosenka o jutrze

W ogrodach poezji
rozkwita spełnienie

Zasiane ziarno
kiełkuje wolą istnienia
pomimo, że wolą nas
małe, kameralne
kawiarnie

Słońce dociera jakby
spóźnione
ale pełne cudu
semantycznego,
lirycznego życia

feudalnej dystopii

i pracy u podstaw zbawienia
w centrum uwagi
technokracji

Wołam do Yeti
o rozgrom wyobraźni
dążącej do nowej epoki
zobaczenia siebie
w przeglądzie naukowym
albo Nowych książkach

Artysta hebrajskich
przekładów pisma
wytatuowanego
w dwóch komorach serca
jak na dwóch kamiennych
tablicach

Moje dossier
przymierza z nie nadchodzącym
jutrem,
bo dzień nie nastaje
i noc nie odchodzi -
kompletne grzechem
pychy i nieumiarkowania
liryki

w pędzie tych samych
gwiazd, które upadły
i znamy je tylko
z Epilogu burzy

Nauczyłem się
wznosić Miasto
w trzy dni
i karmić świątynię
duchem

jednodniowej włóczęgi
wgłąb siebie

Jeśli tylko wystarczy
dystych,
by zapuścić korzenie
w kulturze miodu
skosztuję wersu
minimalnej płacy

za docieranie promieni
ze sfer nieba
najbardziej odległych

Mam w sobie biegłość
języków ludzi i aniołów
I jeśli tylko wystarczy

słów zabiję Cię
puentą

i milczenia rozgrom
wypowie sąd

bojaźni prawa,
które daje stygmat
wiernym sobie
ideom

Gość w dom
serce z kamienia
Perseida Lema
buduje nowy tom

z fantomów nieistnienia,
które przenoszą się
w czasie
i które w czasie trwają
ustanowione
odziedziczone
podległe tylko
boskiej chwale
czasem gnane

skostniałe, jak dinozaury

Jeśli tylko
Filantropie weneckich
masek w świecie
i w domu wschodzącego
słońca

wystarczy końców świata
Jeśli końców,
to dobry początek

Czekają mnie miljiony
lat oczekiwania