Szał uniesień

Wytrwaliśmy w pokorze
akredytowani razowym
meldunkiem z frontu

niemi, głusi, ślepi
na dobro dziedziczne
w twojej dłoni Jeziorany
w tym sercu habenda,
której kustosz
oprowadza po guberni
kryształowe sny
wysokiej próby

na ustach farsa,
bo nie uczesałaś myśli
dylematami kochanków wiosny
szekspirowskich –
dram

złu Dekabryzmem
świadczące nenufary
wiekuiście
pływające w baroku jeszcze
pochodnie

rozłupuje się Mimesis na dwie
Kamienne tablice

światło między oceanami
odbite od północy
wroga w butelce niosącego
wieść morze
tudzież można wyznaczyć azymut
radykalnego kąta
idei uniwersum,
który okraszał świt

immersji talentów
pomnożonych glorią
na wysokości huśtawki
nastrojów Epilogu burzy

w Kamieniach, kamieniach Thanatosa

jednodniowej wiosny
niwą lśniącej
w środku parzonej herbaty
wpływu jej na
nihilizm
agent - gwiazdy
ewakuowany z przymierza
łez wylewanych
nadaremno
do beczki, w której
sypia filozof

a jego muzy
nadaremno
pójdą na całość z Księżycem,

a miłość jego jedyna
do sprawy oczywistej
dojrzewania w cieniu
emira księżycowego
srebra,

wydobywam z siebie
sztabki patosu
surowej piersi,
gdzie uwieszono
Order Uśmiechu

i Białego orła,
który podrywa się do lotu
i okiem słońca
ludzkości rozgromy
przenika

Zielone mile
u wrót fortepianu
struna

z Bogiem odegrane glissando
godzi się, jest możliwe

cierpiąca zatrzęsienie
w garderobie natury
koloru tęczy batuta
i kostium błazna
przybrany przez
apologetów cudzysłowu,

w którym mieści się
słowo cudze
i Jego miłość Arché

zalogowani do rzeczy
najmniejszych

wolimy jedno życie razem
niż samotność przez wszystkie ery tego świata

zalogowani do rzeczy
krytycznej
rozważamy ważne
i nieuchwytne
samobójcze głoski

w językach
kolorach skóry
obrzędach szału uniesień

zalogowani
na dobre i złe
na życie i śmierć
– według
marzeń i snów

żądz polisemią

bezwzględne arcydzieło
płacząc rymami
osiągnęło
metafizyczne

clou
apogeum