MIMO

Piękna Kasandra, córka Priama
choćby i chciała – nie mogła kłamać.
Apollo darząc wiedzą przyszłości
nie zdołał zmusić jej do miłości.
Wściekły, bo zabrać nie mógł z powrotem
daru proroctwa, aby istotę
niewdzięczną skarać - napluł w jej usta.
Cierp aż do śmierci, dziewczyno pusta!
Będziesz wiedziała co stać się musi,
lecz na twe wizje zostaną głusi
słuchacze twoi, choć niepokoić
będziesz swym śpiewem z pokoi Troi.
Nikt nie zapuka i nie zapyta,
czemu wciąż kirem chodzisz nakryta,
czemu tympanon i twe cymbały
znowu żałosne dźwięki wydały.

Gdy ktoś jak ona wie, co się stanie
- na kim bogowie mszczą się jak na niej,
ten śpiewać musi, choćby się śmiali
wokoło ludzie – podli i mali.