Relacje międzyludzkie

to delikatna architektura -
mosty zbudowane z domysłów,
nici porozumienia
splątane jak włóczka,
z której nikt nie pamięta
pierwszego oczka.

Spotykamy się
na chwilę,
na dłużej,
na moment, który miał nic nie znaczyć,
a potem zostaje w nas
jak nieusuwalna adnotacja
na marginesie życia.

Słowa - te niepozorne kamyczki -
potrafią budować pałace,
albo rozsypywać je jednym westchnieniem.
Milczenie
równie bywa rozmową -
czasem najgłośniejszą.

W dotyku dłoni
jest więcej geografii
niż w całym atlasie,
a w jednym spojrzeniu
przestrzeń, którą trudno przemierzyć.

Relacje
nie znają instrukcji obsługi.
Czasem wystarczy
herbata,
niezdarne „przepraszam”,
albo wspólne siedzenie w ciszy.

A czasem
nie wystarczy nic,
choć próbowaliśmy wszystkiego.

Mimo to
ciągle budujemy -
z kruchego zaufania,
z powtarzalnych błędów,
z potrzeby bycia zauważonym
choć przez jedno serce.

Bo bez drugiego człowieka
świat byłby tylko
niedokończonym zdaniem...