smęt

w równym tempie jesień na ponurym bicie
przesuwa słońce na skraj ciemnych nizin
zwłoki miejskiej przyrody zapadają w ziemię
nic się nie dzieje bez wiedzy szarości
stąd w twarzach tylko popiół światła
bo zmierzch świta bardzo wcześnie
w niebie zalega śnieg smog na parapecie
a domy dyszą pod dyktando smutku
potem jest po serialu po kolacji
w montażowni pustych snów