Mgła

Nie udało jej się pochłonąć
wszystkiego, latarnie przetrwały,
więc odstępuje. Mgła. Galaktyka
wirujących tchnień niecierpliwych,
gwieżdżących się wokół światła.

Powoli oddaje świat i niechętnie
uwalnia ostre kontury.
Prawie jak żywa,
blednie, jakby miała duszę.
Z pogardą, bo przecież wróci
kiedy zechce.

I grozą przeźroczyścieje,
że wiatr porwałby ją na smugi
gdyby zawiał.
Jak dobrze, że są latarnie,
mleczne słońca miejskiego parku
nocą,
zimą.