W PRZERWACH MIĘDZY WIERSZAMI

W PRZERWACH MIĘDZY WIERSZAMI

Przyjacielu zagubiony
rdzewiejesz wśród ludzi
pozbawionych samodzielnego myślenia
czujących się lepiej lub gorzej od ciebie
od tylu już lat
drżąc na końcach pajęczyn nadziei
sam na sam
z majestatyczną czasoprzestrzenią
przedzierasz się z zapartym tchem
przez rozpaczliwą samotność

W przerwach między wierszami
śnisz o przedwiośniu na niebie
korzystając z organów i zmysłów
szukasz natchnienia
do naprawy ledwie działającego życia
śmiertelnie broczącego niemocą
w pełnej mandragory puszce Pandory
z łez i krwi kroplami
stopy obolałe stawiasz śpiesznie
na szklanych
nierównych świata posadzkach

⊰Ҝღ$⊱……………………………………………… T☀ruń - 28 września '25