Wieczorne preludium

Czasem słowa płyną jak nocny dotyk muzyki -
tej, która nie potrzebuje nut,
bo zapisuje się na skórze
i w miękkim oddechu między wersami.

Piszę wiersz
i czuję, jak drży w nim przestrzeń,
jakby każde zdanie
chciało musnąć moje powieki
i zostać tam na chwilę dłużej,
niż pozwala noc.

Nie uciekam -
to tylko marzenia biegną przede mną,
lekko, bosymi stopami,
niesione szeptem melodii.

A kiedy świat wiruje
od naszych niewypowiedzianych tonów,
pozwalam mu trwać -
cicho, słodko, bez pośpiechu.

Bo czasem jedna nuta przed snem
wystarczy, by zbudzić całe ciało
i ułożyć sny,
których nie trzeba tłumaczyć.