Wychowany obowiązkiem

Ochrzciłem cię ponad tysiąc lat temu
Kiedy chciano cię rozebrać – oponowałem
Przeżyłaś trzy wojny
w tym dwie Światowe
Zbiłem dla ciebie Okrągły stół
obrotowe drzwi zza Żelaznej kurtyny
byś mogła wędrować w głąb siebie
jak Człowiek w bieli

Ale nadal jesteś małą dziewczynką,
nieomylną,
która się uczy

i dopiero teraz zaczyna błądzić
(w swojej słowiańskiej urodzie wzięłaś jeńców)

Tak długiego marszu nie zaznały moje stopy metryczne
bo je podarowałem tobie
w sztuce umierania najpierwszej

Ty już pannica, decydujesz o sobie
i z powodzeniem chodzisz po wodzie

A ja wszystkie swoje stare
błędy ludzkości
wraz z twoim dojrzewaniem
Ojczyzno
przeżywam od nowa