W niebycie

Ginę we własnych obrazach.
Szkicując puste dekoracje,
Które nie istnieją.
Istotnie bywam,
Choć istoty mojej nie ma.

Ukrywam się za szarą barierą
Jałowego jestestwa.
Śmiech gorzko przełykam.
Twarz chowam w dłoniach.
Czasem puszczam
Dymek istnienia,
Nie próżnuję w niebycie.

Jakże marny jest pyłek
Mojej egzystencji.