jesienią

chciałby pająk utkać ciszę
ale go jęzor chłodu
zatrzymuje w czasie
zaś skruszy go wiatr
niespokojny dandys września

poranki oblężone mgłą
cienie czają się w ciałach
wyczekujących światła
toniemy jak pszczoły
w miodzie wspomnień

i to ma sens
na planszy
nieistnienia