Wrzesień

Wrzesień przynosi kasztany
ciemne jak oczy dziecka
i pierwsze złote liście
które tańczą w powietrzu
jak niespieszne pocałunki

Orzechy pękają w dłoniach -
słodycz kryje się pod ich twardą skorupką
a świat rozkłada przed nami dywan
z czerwieni miedzi bursztynu

W powietrzu pachnie przemijaniem
ale i nowym początkiem -
bo każda jesień
jest powrotem do korzeni
do wspólnego ognia
do ciepła dłoni splecionych
w miłosnym milczeniu

Wrzesień uczy
że życie jest jak liść:
spada by nakarmić ziemię
umiera by dać początek -
a w tym cyklu
kryje się największa miłość

Bo nie sztuką jest trwać wiecznie
lecz żyć tak
by nasze opadanie
stało się czyimś rozkwitem