POGRĄŻON ON Z NAMI

POGRĄŻON ON Z NAMI

Jak smutny nad przepaścią blues
zbłąkana w ciemności nadzieja
z nimbu majaków i złudzeń
zda płonnych…
wirusem w koronie obdarta
w przyziemnym widmie strachu
napastliwego chichotu szaleństwa świata
co czyha za progiem… za rogiem
pod żarem Słońca krwawym
Księżycem niesłyszalnym w ciszy
trzyma się kurczowo jak poręczy
miłosiernie pijanego woźnicy
by tulić w dłoniach pustkę dni

Poezjo… jak to jest ? Powiedz mi
bo brak mi już tych lśniących słów
choć przykro, zaprawdę powiadam ci
że wszyscy'śmy szaleni ?
nago, na podobieństwo, na ośle'p
jak straceńcy pędząc w wehikule czasu
przez łzy… przez kałuże krwi
bliźnich i niewiernych wrogów
gdzie stęchły muł nie wysycha latami
czy nam tylko wdzięcznie się śmiać…
czy łgać, wielkoduszy udając płacz ?
z nieprzestrzeganych dekalogów…
i czy pogrążon… on autor z nami ?

⊰Ҝღ$⊱………………………………………………………… T☀ruń - 16 lipca '16