pomrok

krwawiące niewybaczenia zostają
ślady na poduszkach i rozpacze
kruszą do bólu lustra

inwazja niemych pasożytów
zatruwa światło pokarm języka
nawleka w źrenice popielne nici

wytrwali w obrysie zakrywamy
zdrady kłamstwa i żółć
cerowaną modlitwą

cichnie jazgot ze snów
kleimy uzasadnienia
kolejnych ciemności