alchemia

w reakcji ze śmiechem
ulatniają się opary
toksycznej mieszanki
samego ze sobą

transmutowaną mową
zakłamujesz w radość
chłopięcej wyliczanki
już tu nie boli

zaszywasz w dźwięki koraliki
znikomych trofeów
polowania na pierwszy pocałunek
połamanymi igiełkami

jeszcze jesteś mój
masz dłonie z muślinu
jeszcze nie pamiętasz
przebudzenia