MARYNARZ

Stanął w drzwiach poniszczony płaszcz miał
Pachniał solą tęsknotą falami
Stał bez słów chociaż mówić chciał
Patrzył tylko bardzo zakochany


Kto raz wypłynie w morze
Kto raz się nim zachwyci
Zostanie marynarzem
Na całe swoje życie


Kochał ją dla niej stawiał dom
Pierwsze drzewo razem z nią sadził
Jednak gdy wiatr od morza wiał
W zamyśleniu stary płaszcz gładził


Kto raz wypłynie w morze…


Cieszył się że wśród czterech ścian
Synka śmiech dźwięczał radośnie
Uczył go słuchać głosu fal
Da mu płaszcz swój kiedy dorośnie


Kto raz wypłynie w morze…


@ Anna L. Zięba ‘15
(tekst do piosenki)