O znikaniu | version: 5.11.2025 09:10

Kostucha
przysiadła na murku,
dogasza papierosa.
Ukryła się długim cieniu komina
i prześwituje
rdzawym ogrodzeniem.

Długo czekała,
wyliczała:
...............
..........,...........,.......
Z nudów.

Za zasłoną zdarzeń
przez liście skrzydłokwiatu
pamięć wyrodnieje, nabiera gorzkiego smaku,
ale już tu nie mieszka,
zatrzaśnięte drzwi ambulansu,
odgrażają się jeszcze krzyżem malowanym
na czerwono,
na pożegnanie.

I znikli. Nie ma ich.