,,Nuta wschodzącego rozstania"

Zatrzymałaś monogram ust mych, Izabelle,
Tęsknota mieści cały zachód nocy,
Bierzesz przed każdą modlitw posłaniem
Kwiaty nieba, co mówią
tylko wiosną,
lecz Ty:
Tą zasłoną drugiego brzegu,
Bramą zdobytą,
co jedyny klucz wschodów słońca
Masz na wyciągnięcie łez,
na płatek serca rzuconego
na skały milczenia..
Tylko on wie,
Tylko on!
- ile zimnych poranków
wschodził na nowo...

Voila Izabelle!- bonne soirée
et Merci beaucoup:))