Od człowieka do człowieka

Wciąż szukasz schronienia

w takiej odległości -



jakie to szczęście być ufnym

w tylko takie drżenie rąk.



Bezbarwne Ty

w tworzeniu własnego ja

niecierpliwie rozmyte przez czas.



Odległość - -

wielka bruzda osuwająca się

na kolana.

Schronienia nie będzie.



Ręce drżą

by mimo wszystko nastała

Twoja pora dotyku



Dopiero wówczas nauczą

pokory...




Poznań. 29.05.2018