ostrość

świt zburzy porządek
pora mdłych mgieł ustąpi
plombę nadziei zerwą kleszcze czasu

bezpańskie światło otworzy ogień
obnaży każdy sztylet próżno szukać wskazówek
w amoku łańcuchowych kundli

do kresu nocy
wypocisz ducha i wszelką wątpliwość

to pora przejścia z azylu domniemania
w zasadzkę pewności

trzymając siwe głuche psy
na kauczukowej smyczy

rozpoznaję odcisk
grafitowej linii mety