A może jeszcze...

A może jeszcze tak przez chwilę,
posiedźmy tutaj nieporuszeni.
Tu gdzie wspomnienia nasze miłe,
gdzie nie ma smutku cieni.




A może jeszcze splećmy dłonie,
skrywając przekornie ich drżenie.
Twojego słowa już nie uronię,
źrenic mnie Twoich ogrzeją promienie.




I tak będziemy wpatrzeni w siebie,
siedzieć milczeniem ukołysani.
Jak gwiazdy dwie na bezkresnym niebie,
tajemny szlak nigdy nie poznany...




Andrzej Tomasz Maria Modrzyński
22.02.2012r.