Ku ogniu biegnę...

Ku ogniu biegnę niechaj mnie pochłonie,
na popiół szary strawi moje ciało.
Niech w nicość zmieni serce umęczone,
ażeby po mnie nic nie pozostało.



Ku ogniu biegnę niepomny niczego,
gnany ku zgubie cierpienia brzemieniem.
Bo łez mi zbrakło i zbrakło wszystkiego,
co kiedyś radosnym czyniło istnienie.



Ku ogniu biegnę niby wiatr rozpaczy,
uczucia we mnie wygasły wciąż stłumiane.
Przestałem dla Ciebie cokolwiek znaczyć,
z prochu powstałem i prochem się stanę...



Andrzej Tomasz Maria Modrzyński
21.09.1999r.