KOBIETY NA SONETY

Kobieta - wietrzna jak puch istota,
jeśli piękna – szaleństwo poetów,
jeśli mądra – warta jest sonetu
(chociaż wielu twierdzi, że ma kota).

Z mądrej szydzą lęk czując przed ciętym
językiem - prawda wszak w oczy kole.
Kładzie szczerość jakby chleb na stole,
nie bawi się w zgrane sentymenty.

Mówią o niej po cichu – nie słyszy,
lecz wie dobrze, co się wokół święci;
jej królestwem jest kraina ciszy.

Zapisują jej słowa w pamięci
i niejeden aż z wściekłości dyszy.
Ona na to – a jednak się kręci.