fizjologia myśli

spacja to wiersz funeralny zassany z samego dołu próżności bez konkretów i podkreślających doniosłość chwili sylab
no dobra to ciągnie jednak w przeszłość skoro to ten dzień
niektórzy wtedy pili na cześć bezmyślności przepijając rzeką
choć nic o tym nie wiedzieli a potem patrzyli się prosto
w prąd rzeki w samym zakolu późnego popołudnia
nazajutrz z własnego cienia wysysali wodę
a zatem woda motyw wody
dzisiaj już tylko próżność
przeszłość radością niewygojonego obojczyka
wraca eksponat wystawiony w ciele wystawionym
na działanie czasu
odwiedzamy się nawzajem i przynajmniej jedna strona
tego nie lubi w dodatku myśl po stronie śmierci dopowiada
jak nie chcesz tutaj to pod ziemią