Górskie widowisko

W wysokich górach
piła suchą wodę,

kiedy przez wiatry Historii osuwa się śnieg,
bo najlepsze wiersze są w górach,
bo jest tam wszystko, co kocham;

bielma geometrycznych malowideł,

odgrywają spektakl poczęcia
na łonie matki Ziemi,
bujna trawa zatapia się
w rosie przeźroczystej
w przejrzystej kompozycji woni kwiatów
wyraziście ujmują zmysły

Tam w powietrzu kręgi
toczą stworzenia cudowne,
a finezja ich ruchu budzi
doznania niewymowne

uroki klarowne
potęgą opieczętowane

I ciągnę za sobą pocisk-lawinę
wymierzony w bliskich,

dojmujący, nie do zniesienia
rumor mgiełek
echem niesie się
od niechcenia

słów czereda,
bo najlepsze wiersze są w górach,
bo jest tam wszystko, co kocham

Ta niedoceniana preambuła
przez żywioł
pod znakiem zodiaku
wodnik, strzelec
Koziorożec

umartwiają się
krzyki niezwiędłych róż -
I poradlone czoło,
kiedy wszystko ginie
śpiewam hymn
Dies irae

bo wszystko, co kocham,
tam spoczywa i nie są to deszcze jesienne, niespokojne

I zwaloną tchnieniem
burzy, nadaremną
uwerturą
pienią się
myślą suwerenną
buczynowe, tęczowe
Siklawy