Déjà vu

Zsuwasz mnie po krawędzi lęku
Ale zanim
Rozpędzasz zwalniasz hamujesz rozpędzasz
Myśli w pościgu jak sarnie skoki
Gubię Istotę

Słucham
Tego co przed tobą
I czego nauczyło cię życie
Wyostrzam zmysły
Minuta po minucie
Zanim padnie "Miałem déjà vu"

Po takich słowach
Kto by nadążył czekać do rana
Zapalam i gaszę
Całą noc próbuję ułożyć równo na poduszce
Ważę słowa z uwagą i troską
Zawieszam na najwyższym piętrze obu ramion Chrystusa

Tej nocy
Szczyty i doliny wyrównałam łzą
Setki razy podnosiłam zmrużone oczy
Z nadzieją na jedno słowo

Już bardziej ze strachu
Niż z łaknienia snu czekałam świtu
Padło "żyję, przepraszam"
Albo odwrotnie "przepraszam, żyję"
Nie pamiętam kolejności
Nie chcę pamiętać