Maria (Moja Mała Polska)

chłód jej nie smakował
w ciasnym autobusie
z otwartymi grudniowymi palcami oknami
próbowała go wypluć
ale zamarzał w ustach
kostki lodu wypadały dopiero
po spotkaniu autobusu z dziurą w drodze

oczy miała głębokie zielone
ale nie mogły nikogo zobaczyć
błądziły po horyzoncie pół wieczności
w końcu zatrzymały się na górach
i nie potrzebowały już niczego więcej
rano mgła wsiadała do starego pociągu na niebie
była cisza łoskot i znów cisza
góry stały wciąż bezsenne niezmęczone
rzeźby boskiego artysty

swe myśli czasem maczała w smutku
jak macza się ciastko w herbacie
i wracał czas strzałów
wyciągała z szafki z dębowego drewna pamiętnik

wieczorami czarowała powietrze
drgało gdy szeptała
"Moja Mała Polska"
i pachniało świeżymi malinami

z kubkiem mleka z miodem siadała na łóżku
bolało ją gardło a chciała krzyczeć

stare sposoby są zawsze skuteczne

wierzyła że jutro
owinie się promieniami słońca