Re M

Nie każdy Mistrz staje w dnia blasku,
nie każdy woła imię swoje.
Są tacy, co jak cień od skrzydła
uczą widzenia, nie podboju.

Nie wiążąc oczu, otwierają,
nie każą patrzeć w jedną ramę.
A dotykając snu  znikają
i zostawiają w nim pytanie.

Przestrzeń subtelna- nie zwodzenia...
Logiczny upór  i chęć  racji
poza odsłoną poruszenia.
Nie widać  w tym manipulacji.

Jeśli ktoś błądzi, sen bez winy,
ważna jest  chęć  ujrzenia głębi...
Bo łatwiej nazwać wiatr zwodzeniem,
niż w tym, co spostrzegł, się zagłębić .

A Mistrz? — jest tylko przejściem, chwilą,
gdy cisza mówi znaczenie wcześniej.
Nie bogiem, myślę, lecz pamięcią,
że oczy mamy także we śnie.