Muśliny sumień

ponad studnią niebo rzucone
w pospiechu
by ulżyć komarom zaspokoić
trzmielom

zdążyć nim jaszczurka zwinna
w sile wieku
w tarninie ożyny zacieli
wzdłuż welon

w tle srebrzysta łąka w otchłani
swych modłów
czupryny zielarstwa do snu
jawnie tuli

koszmary wszech stworzeń
wszelakiego rodu
dyszkantem bezwolnym brzmią
w muśliny sumień

wszystek kęs zdobyczy być może
nie umrze
może nie rozpłynie w obłokach
na wietrze

niczym łzy tęsknoty w mazakach
na murze
jak ziarno dziurawca na krawędziach
bruku

Józef Tomoń