Miriady moich zmartwień

Wezmę we władanie
sens

Wydam wyrok
promocji na Szczęście

Ubarwię
sestynę
jakąś racją stanu

domniemam
Zachodu

najbardziej wysuniętego
na południe

brzegu twych ust
i najdalej skazanych na wygnanie
twych
racji, skarg i zażaleń

gdzie
kompania reprezentacyjna
echa dnia
fedruje
gusta czeredy
ciszy Snu nocy
letniej

by zasłonić niebo
hologramem
dostatku

w porze deszczu
meteorytów i epitetów

Ale wiedz,
że ściany mają uszy
i twój ideał

nie sięgnie bruku
a jeno

oscylując
w granicach
prawa

uderzy w pałac,
którego imię
linczują,
którego imię
deptają
i którego oblicze
zdemaskowane

przez

Ptaki ciernistych
Krzewów
jesiennych dzwonów
łez księcia Ruperta

migrując
w swą strefę komfortu
własnej
arytmetyki
zesłańcy
protoplaści dobrej
nowiny

ulepią na wzór
i podobieństwo
nowego
drwala,

który w Edenie
swym atutem
Sprawiedliwości

obdarzy
niereformowalnych
liter rezerwat
pniem zgody

trójpodziałem
rymu
rykoszetem żalu
uderzy w nas
kometa

humanizmu
dla pana
na podobieństwo i wzór
eklektycznej
sztuki

pisania
despotycznego
credo

albo
egalitarnego
DNA
skrupułu

w najdoskonalszej
formie
donosu,
chaosu

podejrzanych
figuratywnych
mas
o niepoetyczne
życie
w pełni

Uniwersum