Poranki późnojesienne

O, Boże,
jak mi się nie chce!

Wstanę
i pójdę,
kotom dać jeść,
jakiś temat zarzucić, myśl jakąś
mądrą, a pożyteczną
wcielić w czyn,
udowodnić zasadność mojego bytowania,
na tym zapaćkanym jesiennie świecie.
Chociaż,
to
nie jest źle!
Zawsze mogę wypić
następną kawę,
poczekać spokojnie,
aż świat sam do mnie przyjdzie