Płomień nadziei

Siedzę przy ogniu.
Świeca blado szara,
Łuna tańcząca na wietrze
Wstydliwie wkrada się
Przez rozbite okno duszy.
Świeże, choć ciężkie powietrze
W czarno-białym świecie.
Mój cień ściele się
Na ścianie pląsa
To w prawo,
To w lewo.
Znów paradoks.
W bezruchu trwam.
Tylko ten płomień,
Jedyna nadzieja
Chce mnie rozruszać.
Czy chcę?
Chcę... żyć.