* (Patrzę na Polskę...)

Patrzę na Polskę roku bieżącego:
nie bardzo brzydką, piękną – nieszczególnie,
gdy wiatr się kłania gadatliwym brzegom
jej sennych portów, niby cień kolumnie,

którą oplata powój, perz i zapach
mroku jej dziejów ginących za progiem,
tam, gdzie zwinięta drzemie stara mapa
jej przeszłych kształtów i straconych grodów:

miast zatopionych w niespokojnych trawach,
miast niewidzialnych pod krawędzią fali
innego czasu, który wciąż się stawał
gdyśmy tuż obok snem dzisiejszym spali.