Krok w człowieka | version: 6.10.2013 14:35

Homo sapiens w klejnotach
swoich najgłebszych snów
w kształcie okragłym zamkniętych
zdobi każdy odważny krok
w najdalsze i najbliższe sobie z miejsc

Szczęściem człowieczym przyrodzonym
jest urodzić się chwilę żyć i chyba umrzeć
wśród znajomego ciepła już niemłodej matki
w jej pierwotnych kurczowych objęciach
i śpiewnym łkaniu smutnej kołysanki

Człowieku skarlały w jakże zimnym czasie
nie zawsze przed toba jest przyszłość
jakże rzadko za toba jest przeszłość
czy często sięgasz do dzisiaj
tu mówisz stop bo dziwi świat zawalidroga

Za jedną z małych rąk wyciaga cię religia
ta drugą niemniej mała prowadzi z rewolucją
a głowa w nieznanym bólu ewolucji
tu gdy powiadasz o banalnym pięknie sąsiedztwa
tego jeszcze byś teraz nie powiedział

Mity słoneczne w mrok odwracasz z każdą kartką
ciemności twoich dni chętnie rozjaśniasz
nie było lepszych czasów przecież
nie było nigdy lepszych ludzi
prowadzisz się lecz kto to wie dokąd i gdzie