Canto Ostinato | version: 30.01.2016 00:25

Okruchy zwarły się, skleiły
W coś zupełnie innego.
Mocne, sprawne, kolorowe.
Z przymrużonymi oczami,
Od ironii, od śmiechu, od - czyż to nie dziwne? -
Od śmiechu pełnego pełni.
Idą.
Po dnie, po skałach, po chmurach.
Biegną po drzewach, niepowstrzymane.
Nie widząc przeszkód, nie mając przeszkód,
bez winy.
Dobrze, dobrze, że wrzuciłaś je do oceanu.
Piękne.