Mówię do ciszy

mówię
do ciszy bo tylko ona odpowiada całym ciałem

ciemność siada obok
jak ktoś kto zna moje imię
lepiej niż powinnam pozwolić

w miejscu gdzie lampy
rozcinają noc na pół
dotykam powietrza
a ono drży
jakby chciało coś wykrzyczeć
ale nauczyło się milczeć

ludzie mijają mnie
z ustami pełnymi głosu
a jednak tak głucho
w ich spojrzeniach
jakby każde słowo
było tylko ruchem warg
nie mostem

czasem widzę
jak rośnie we mnie cisza
najpierw drobna
jak zadra pod skórą
potem rozkwita
ciemnym światłem
którego nikt nie nazywa

a ja w niej stoję
jakby była jedynym miejscem
gdzie mogę być cała

i nagle rozumiem:

prawda pisze się
na ścianach
których nikt nie czyta
w oddechach
których nikt nie słucha
w oczach
które
bolą od zbyt wielu światów

i tylko tam
w półmroku
słyszę wreszcie siebie
tak cicho
a tak rozpaczliwie głośno

jak dźwięk
którego nikt nie wypowiada
a który
we mnie trwa