powrót Odysa żony

ależ ona znikąd
nie wracała

czyżby?

wraca codziennie
ścieżką niepokoju
o męża zatopionego
w chaosie wojny

ucieka od słońca
żeby nie ciągnąć za sobą
spojrzeń podnieconych mężczyzn
objuczona ciężarem ich chuci
być może dźwiga jeszcze
poczucie winy
zakłopotanie
bo...

wraca do słodkich chwil
w cieniu jego ramion
gdy w gaju oliwnym
szeptał najczulsze słowa
ten chropawy wojownik

wraca wciąż wraca
by wybiec naprzeciw