Η πόρτα τρίζει…

Είσαι η σταγόνα που γλύφει την πληγή,
Άνεμος που κουρνιάζει στα μαλλιά .
Είσαι η λεπίδα, η πηγή,
Ο φόβος που κοιμάται στα παλιά.

Το σκοτάδι που σέρνω σε κάθε μου ματιά,
το τρέμουλο στα χέρια τα βράδια,
το αίμα που τρέχει σε κάθε δαγκωματιά,
το κενό της ψυχής μου που είναι άδεια.

Μ ’ακούς; Είσαι πόνος
&είναι αργά.
Μ ’ακούς; Είμαι μόνος
&σε θέλω πίσω ξανά.
Άκου…η πόρτα τρίζει…
&αυτός που ορίζει,
αυτοκτονεί…

Είσαι δάκρυ που δεν κύλησε,
κραυγή κλεισμένη σε μπουκάλι,
ταξιδιώτης που δεν γύρισε.
Σφαδάζω & σε θέλω πάλι.

Είσαι η βροχή που δεν έπεσε
Η δύση που ξεχάστηκε
Η σιωπή που δεν έσπασε
Όρκος που δεν κουράστηκε.

Μ’ ακούς; Είσαι πόνος
& δεν είναι αργά.
Μ’ ακούς; είμαι μόνος
&σε θέλω πίσω ξανά.
Άκου !η πόρτα τρίζει….
& αυτός που δεν σ ’αγγίζει...
είμαι εγώ!