Σαν σκιαχτρο στους δρομους...

Σε τσιμεντένιες λωρίδες η υπομονή μου σέρνεται.
Υποφέρει, κραυγάζει και γδέρνεται.
Θολώνεται από της νύχτας τους ήχους
σιγοτραγουδά δακρυσμένους στίχους
και διασχίζει τον δρόμο στα μισά.
Ο άνεμος στο πρόσωπο φυσά.
Κλειστά τα μάτια και μια σιωπή
Σφιχτές χούφτες και οργή.
Το στήθος τραντάζεται
και ο νους σε φαντάζεται
κάπου σε κάποια πολιτεία
δίχως σκότος και αμαρτία.


Στο τσιμέντο τ’ αυτί της κολλάει
Τα βήματα σου ν’ ακούσει παρακαλάει,
Λίγη απ’ την ανάσα σου ίσως μία σου λέξη.
Εύχεται μόνο αυτός ο λυγμός μέσα της να στερέψει,
πριν αγριέψει…

Τι κι αν είσαι μακριά από αυτόν κόσμο
Εγώ αιώνες τώρα τον ξέρω τον δρόμο.
Σφυρίζοντας έρχομαι σε σένα
Με δυο μάτια κενά, κουμπιά παγωμένα
μ’ ένα μισό χαμόγελο, στις τσέπες τα χέρια
σαν σκιάχτρο που γυρνά στα παλιά του λημέρια…