Με μια κίνηση σχεδόν φτερούγισμα...

Αιώνες αλυσοδεμένος σ’ ένα μπουντρούμι,
Στο εκκωφαντικό γύρισμα του δείκτη
Με μια κίνηση, σχεδόν σαν βλεφάριασμα
Θρυμματίστηκαν οι αλυσίδες.
Τίναξα την σκόνη του χρόνου από πάνω μου.
Ίσιωσα την ραχοκοκαλιά .
Σήκωσα τα μάτια.
Η σκιά μου απέναντι
αντανάκλαση στο μαύρο μάρμαρο.
Προσεύχεται με τα χέρια ανοιχτά

Στο οξυγόνο πονάνε οι πνεύμονες.
Μαζεύω το σκοτάδι από μέσα μου
Το διαχέω με ότι απέμεινε από το βλέμμα μου.
Τα πληγιασμένα πόδια μου ένα με την πέτρα.
Γερά καρφωμένος. Ρίζες η οργή.
Σφίγγω τα χείλη. Πικρή η γεύση.
Στον λαιμό μου ξεχασμένες κραυγές,
Πνιγμένοι λυγμοί.
Το στήθος τραντάζεται.

Ο θρήνος ποτίζει το μάρμαρο
Ραγίζει την πέτρα
Λυγίζει τα σίδερα.
Γκρεμίζει τις πύλες.
Το φως μου χαϊδεύει
Το μέτωπο. Ένα φιλί.
Άνοιξαν τα φτερά μου.
Είμαι ελεύθερος…