Pruski mostek

Trawy zielone przerzedzone
Rozsnute w mgłę swych źdźbeł
Nieśmiałe jak my.

Pruski mostek czerwony
Na dwie strony świata rozrzucony
Jak ty i ja
Na tych schodach do nieba.

Torów tory biegnące
W poprzek nas
Tak, jak rozkosz, która jest tutaj i teraz
Tam, gdzie nas dzisiaj nie ma
Tam niczego nie ma.

Pęd pociągu
Słaby jęk
Przeszywający świst i szum
Aż do potęgi …
Bólu i …
Tak pięknie jest czuć
i spojrzeć w oczy
i niczego nie ukrywając
Patrzeć w Ciebie dopóki nie opadnę

A świat opada wraz nisko
I dostaje skrzydeł, by tuż nad ziemią
Być w niebie.

(Ty idziesz obok. Uśmiechasz się)