Wnoszę tu kilka krzeseł

author:  Piotr Paschke
5.0/5 | 3


Wnoszę tu kilka krzeseł.
Wiem, zajęliście już prawie wszystkie miejsca.

Jestem czulszy niż porcelana,
gdy staram się poznać środowisko wiersza;
nie jest naturalne,
nie jest przyjazne,
ale daje łamliwy dotyk porozumienia
z samym sobą.

Dotąd polerowałem słowa,
nie wiedząc, że opiłki mogą być ważniejsze,
teraz przyrastam do drzazgi wspólnoty
choć, ( mimo to ), prawie na oślep
wychodzę poza jego pozy.


Wnoszę krzesło dla siebie,
na którym nie ma już dla mnie miejsca.




Bo to środowisko nie ma w zwyczaju
dwa razy wkładać palca w te same drzwi.



 
COMMENTS


My rating

My rating:  

My rating

To dobre porównanie. Wiersze są jak drewno, słowa niczym słoje w desce. Czasami trafi się sęk. Sęk w tym, że czasem można prze-polerować.
Podoba mi się Twój wiersz.
My rating:  
09.11.2010,  Wiatr_w_oczy