krytyk literacki

z nie do zdarcia
skórzanym mocno ściśniętym jak szczęki
paskiem w spodniach w kant
siedzi w cieniu bibliotecznej lampy

obiera do kości metafor
strofy mistrza Herberta

ostrzem ołówka dźga
w ponadprogramowe znaczenia wyrazów

bez iskry w oku
bez śladu rumieńca (podniecenia?wstydu?
z powodu zbrodni)

musi objaśnić pokoleniu doktora Hausa
ograbionemu z wyobraźni
jak poeta de facto
powinien pisać

za to mu płacą
choć nikt nie czyta
jego płomiennych przysiąg
pisanych kamienną ręką

sam nigdy nie stał po drugiej stronie
nie ma na to najmniejszej ochoty
dość ma problemów
natchnienia starcza na prezenty dla żony

gasi lampę
zamyka tom wierszy

wtedy patrzy na mnie
z syzyfowym zmęczeniem

przekuwa mnie w czułość