W sercu dnieje

O brzasku słońce
z trudem
się przebijało
przez zawiesinę
gęstej jak mleko mgły
zwyciężyło
by rano niebo
błękitem
się rozlało
nad krainą cieni
niezawinionych przypadków
zaistniało

Dniem światłocienie
z lekkością
tańczyły
pomiędzy zadumionymi
do swej zabawy
wciągnęły

Wieczorem świat
mimochodem
posmutniał
na łące dmuchawce
rozwiał wiatr
równoważył
by noc gwieździstą
bezchmurną
przynieść
zranionemu sercu ulgę
nową nadzieję
wszczepić